เนื้อเรื่องมหาภารตะ

การกระทำของกฤษณะสร้างความตกใจให้กับทุกคนในสมรภูมิเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ใกล้ชิดอย่างอรชุน เพราะกฤษณะได้ให้คำมั่นสัญญาไว้ตั้งแต่แรกว่าจะเข้าร่วมสงครามในฐานะสารถีของอรชุนเท่านั้น อรชุนรีบทิ้งอาวุธและติดตามไปห้ามปรามกฤษณะ...

แม้ว่าในภาพรวมของการสู้รบ จะเห็นว่าแม่ทัพของกองทัพเการพทั้งหลายเข้ารุมโจมตีอรชุนจนได้รับความลำบาก แต่สิ่งที่กฤษณะและผู้ใกล้ชิดอรชุนอย่างสาตยกีเห็นกลับเป็นตรงกันข้าม กฤษณะเห็นว่าอรชุนไม่ได้ต่อสู้อย่างเอาจริง เมื่อคิดได้เช่นนี้...

แม่ทัพภีษมะใช้อาวุธเข้าจู่โจมฆโฏตกัจและภีมะจนถอยร่นแทบเอาชีวิตไม่รอด ด้านโทรณาจารย์เมื่อเห็นความได้เปรียบเช่นนั้นก็เข้าประสานกำลังกับท้าวภีษมะ ทั้งสองโจมตีจนฆโฏตกัจและภีมะเกือบเอาชีวิตไม่รอด...

หลังจากจบสงครามในวันที่สอง เมื่อถึงยามดึกไพร่พลได้พักผ่อนกันอย่างเต็มที่ เมื่อรุ่งเช้ากองกำลังทั้งสองฝั่งไม่ว่าจะเป็นพี่น้องปาณฑพ และฝั่งเการพก็เริ่มตั้งขบวนรบเพื่อพร้อมประจันหน้ากันในสงครามวันที่สาม...

หลังจากที่ท้าวภีษมะจำใจต้องบังคับม้าออกจากสมรภูมิไป ทหารฝ่ายปาณฑพต่างก็โห่ร้องด้วยความยินดี แม่ทัพของฝ่ายปาณฑพจึงอาศัยจังหวะได้เปรียบ เร่งโจมตีเพื่อกวาดล้างกองทัพของฝ่ายเการพให้สิ้นซาก แม่ทัพฝ่ายปาณฑพที่รบได้อย่างดีเยี่ยมนั่นคือ ภีมะ...

การต่อสู้ระหว่างท้าวภีษมะและอรชุนเป็นไปอย่างรุนแรง ท้าวภีษมะงัดเอาอาวุธวิเศษต่างๆ ที่ได้ร่ำเรียนมาจากภควาจารย์ปรศุรามเข้าโจมตีอรชุน แต่อรชุนก็สามารถใช้วิชาปัดป้องและแก้ทางกันได้อย่างทันท่วงที แม้ทั้งสองคนจะสู้รบกันมาหลายนาทีแต่ก็ไม่มีฝ่ายใดที่เพลี่ยงพล้ำ...

เมื่อแสดงอาทิตย์เริ่มสาดส่อง ก็เป็นสัญญาณให้เริ่มการรบในวันที่ 2 กองทัพเการพที่นำโดยแม่ทัพผู้แข็งแกร่งอย่างท้าวภีษมะ บุกตะลุยกองทัพผ่านปาณฑพประหนึ่งผู้ล่าได้พบกับเหยื่ออันโอชะ แต่วันนี้กองทัพฝ่ายปาณฑพไม่อ่อนแอเหมือนวันก่อน ต่างตั้งรับอย่างเข้มแข็ง...

การรบดำเนินไปอย่างดุเดือด จนกระทั่งดวงตะวันลับขอบฟ้าซึ่งเป็นสัญญาณบอกว่าถึงเวลาพักรบชั่วคราว ผู้บัญชาการรบของแต่ละฝ่ายต่างก็สั่งให้ถอนกำลังออกจากสนามรบ เป็นอันจบการรบวันแรก ระหว่างที่ยุธิษเฐียรพักผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการทำศึก ก็รำพึงรำพันกับกฤษณะว่า...

การต่อสู้ล่วงเลยไปจนตะวันบ่ายคล้อย ท่ามกลางกองกำลังที่เข้ามาสนับสนุนอภิมันยุ มีเจ้าชายอัตราซึ่งเป็นโอรสของท้าววิราฏ คนเดียวกันกับที่อรชุนเคยปลอมตัวไปเป็นสารถีร่วมรบด้วยกัน เจ้าชายอัตรารบอย่างเต็มกำลังจัดการเหล่าแม่ทัพนายกองของฝั่งเการพไปหลายคน...

ระหว่างที่ท้าวภีษมะเร่งรถม้าทำลายล้างกองทัพปาณฑพสร้างความหวาดกลัวไปทั้่วสมรภูมิ ฝั่งพี่น้องปาณฑพเห็นท่าไม่ดี อภิมันยุ ผู้เป็นบุตรชายของอรชุนก็เร่งรถม้าเข้าไปรับศึก อภิมันยุรับมือการโจมตีของท้าวภีษมะได้อย่างสูสี...

แม้ว่าเราจะได้ยินอรชุนกับกฤษณะสนทนากันเป็นเวลาเนิ่นนาน แต่ในความเป็นจริงนั้น เวลาผ่านไปเพียงครู่เดียวเท่านั้น สิ้นเสียงสังข์ของอรชุนและกฤษณะ กองทัพทั้งสองก็เริ่มเข้าตะลุมบอนกันในทันที ฝ่ายปาณฑพมีแม่ทัพที่แสดงความแข็งแกร่งคือภีมะ...

กฤษณะได้ฟังคำขอของอรชุน ก็แสดงร่างจริงของตนเอง ในรูปแบบของพระผู้เป็นเจ้าให้อรชุนได้เห็น ภาพอันยิ่งใหญ่ปรากฏต่อหน้าอรชุน อรชุนได้เห็นฤาษีผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลาย เห็นแสงสว่างประหนึ่งดวงอาทิตย์นับพันดวง อรชุนเห็นภาพบรรดาแม่ทัพทั้งหลายของฝั่งเการพ...

กฤษณะกล่าวคำสอนอันยืดยาว ไม่ว่าจะเป็นหลักการของการที่มนุษย์ทุกคนต้องทำหน้าที่ของตนเอง หลักการของกรรมและผลของกรรม หลักการที่มีแก่นของความสำคัญเพียงแค่ อรชุนจงทำในสิ่งที่ตนเองต้องทำ ส่วนเรื่องอื่นๆ ที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยอย่าไปใส่ใจ...

กฤษณะเห็นอรชุนล้มลงอย่างอ่อนแรง จึงพูดเร่งให้อรชุนรวบรวมสติและกลับมาทำหน้าที่ของตน กฤษณะพูดถึงแนวคิดเรื่องของความเป็นอมตะของวิญญาณ สิ่งที่อรชุนทำลายล้างนั่นเป็นเพียงแค่สังขารหรือร่างกายเท่านั้น ส่วนวิญญาณของคนผู้นั้นก็จะเข้าสู่วงจรของการเกิดอีกครั้ง...

อรชุนเหม่อมองไปในกองทัพเการพ และทำสิ่งที่ไม่มีใครนึกฝัน นั่นคือวางธนูของตนเองลง อรชุนกล่าวกับกฤษณะว่าตนรู้สึกเศร้าเสียใจ และไม่อาจทำศึกครั้งนี้ได้ กฤษณะท่านลองมองดู แต่ละคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนั้นเป็นญาติพี่น้องของเราทั้งสิ้น ตนไม่คิดว่าการสังหารญาติๆ...