เนื้อเรื่องมหาภารตะ

กฤษณะได้ฟังคำขอของอรชุน ก็แสดงร่างจริงของตนเอง ในรูปแบบของพระผู้เป็นเจ้าให้อรชุนได้เห็น ภาพอันยิ่งใหญ่ปรากฏต่อหน้าอรชุน อรชุนได้เห็นฤาษีผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลาย เห็นแสงสว่างประหนึ่งดวงอาทิตย์นับพันดวง อรชุนเห็นภาพบรรดาแม่ทัพทั้งหลายของฝั่งเการพ...

กฤษณะกล่าวคำสอนอันยืดยาว ไม่ว่าจะเป็นหลักการของการที่มนุษย์ทุกคนต้องทำหน้าที่ของตนเอง หลักการของกรรมและผลของกรรม หลักการที่มีแก่นของความสำคัญเพียงแค่ อรชุนจงทำในสิ่งที่ตนเองต้องทำ ส่วนเรื่องอื่นๆ ที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยอย่าไปใส่ใจ...

กฤษณะเห็นอรชุนล้มลงอย่างอ่อนแรง จึงพูดเร่งให้อรชุนรวบรวมสติและกลับมาทำหน้าที่ของตน กฤษณะพูดถึงแนวคิดเรื่องของความเป็นอมตะของวิญญาณ สิ่งที่อรชุนทำลายล้างนั่นเป็นเพียงแค่สังขารหรือร่างกายเท่านั้น ส่วนวิญญาณของคนผู้นั้นก็จะเข้าสู่วงจรของการเกิดอีกครั้ง...

อรชุนเหม่อมองไปในกองทัพเการพ และทำสิ่งที่ไม่มีใครนึกฝัน นั่นคือวางธนูของตนเองลง อรชุนกล่าวกับกฤษณะว่าตนรู้สึกเศร้าเสียใจ และไม่อาจทำศึกครั้งนี้ได้ กฤษณะท่านลองมองดู แต่ละคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนั้นเป็นญาติพี่น้องของเราทั้งสิ้น ตนไม่คิดว่าการสังหารญาติๆ...

ระหว่างที่ทัพทั้งสองตั้งประจันหน้ากัน อรชุนขอให้กฤษณะนำรถศึกของตนเดินล้ำหน้าออกจากกองทัพ ภาพลักษณ์ของอรชุนในวันนี้นับเป็นยอดขุนศึกสงครามอย่างแท้จริง อรชุนแต่งกายด้วยชุดเกราะนักรบซึ่งได้รับประทานเป็นของขวัญจากพระอินทร์บิดาของตน...

ในคืนก่อนหน้าที่สงครามจะเริ่มต้น ฤาษีวยาสได้เดินทางเข้าพบท้าวธฤตราษฏร์ เพื่อย้ำเตือนว่าต่อจากนี้เหล่าราชาที่เข้าร่วมสงคราม รวมถึงพระโอรสทั้งหลายจะต้องเสียชีวิตทั้งหมด ขอให้ท้าวธฤตราษฏร์เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดี...

หลังจากผ่านการเตรียมการอันมากมาย ในที่สุดทัพของราชสำนักหัสตินาปุระ นำโดยผู้บัญชาการรบภีษมะ ก็ได้ตั้งหลักประจันหน้ากับกองทัพพี่น้องปาณฑพ นำโดยผู้บัญชาการรบธฤตทยุมน์ กองทัพทั้งสองได้บรรลุข้อตกลงเบื้องต้นของการทำสงคราม เช่น การรบจะถูกกำหนดให้เริ่มต้นเวลาเช้า...

กรรณะนอนหนุนตักของพระนางกุนตี ส่วนพระนางกุนตีก็น้ำตาหลั่นรินที่ในที่สุดก็ได้พบและแสดงความห่วงหาอาทรลูกชายคนโตคนนี้ ทั้งสองนิ่งเงียบเพื่อดื่มด่ำความสุขที่ไม่ได้รับมาอย่างยาวนาน จนเวลาล่วงเลยไปก็ไม่มีใครกล่าวคำพูดใดๆ ออกมา พระนางกุนตีเอ่ยปากบอกกรรณะว่า...

ในค่ำคืนก่อนการรบจะเริ่มขึ้น พระนางกุนตีได้เดินทางไปพบกับกรรณะ ณ พื้นที่ที่กรรณะทำพิธีบวงสรวงสุริยเทพเป็นประจำทุกวัน กรรณะสังเกตเห็นพระนางเดินตรงเข้ามา จึงเอ่ยปากถามพระนางกุนตีถึงสาเหตุที่ทรงเดินทางมาพบถึงที่แห่งนี้ พระนางกุนตีอ้ำอึ้งอยู่สักพัก...

ทางด้านกองทัพเการพ ในค่ำคืนหลังจากที่เคลื่อนย้ายกองทัพทั้ง 11 อักเษาหิณี มาตั้งหลักที่ฟากหนึ่งของทุ่งกุรุเกษตร เหล่าผู้นำกองทัพพันธมิตรได้เข้าร่วมการประชุมเพื่อกำหนดผู้บัญชาการกองทัพ เหล่าผู้นำที่เข้าร่วมนั้นได้แก่ ท้าวภีษมะ กฤปาจารย์ โทรณาจารย์ ท้าวศัลยะ...

กฤษณะเดินทางกลับมายังฐานที่มั่นของพี่น้องปาณฑพที่เมืองอุปปลาวัย ซึ่งทุกคนกำลังเฝ้ารอผลของการเจรจาอยู่แล้ว เมื่อเข้าถึงที่ประชุมพันธมิตรฝั่งพี่น้องปาณฑพ กฤษณะเล่าถึงคำตอบของท้าวธฤตราษฏร์ และความพยายามในการจับตัวกฤษณะของทุรโยธน์ให้ทุกคนในที่ประชุมฟัง...

กฤษณะกล่าวชักชวนให้กรรณะเลิกสนับสนุนทุรโยธน์ และเปลี่ยนใจเข้ากับฝั่งพี่น้องปาณฑพ ทุกสิ่งที่ยุธิษเฐียรเคยได้รับ ต่อไปจะมอบให้กรรณะในฐานะพี่ชายคนโตแทน พี่น้องปาณฑพที่เหลือจะคอยสนับสนุน และรักใคร่กรรณะเช่นกัน กรรณะได้ยินดังนั้นก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด...

ระหว่างทางที่กฤษณะเดินทางกลับ กฤษณะได้ชักชวนกรรณะออกไปนั่งรถเล่นนอกเมืองหัสตินาปุระ โดยมีความลับบางอย่างที่กฤษณะตั้งใจจะเผิดเผยให้กรรณะได้รับรู้ก่อนที่สงครามจะเกิดขึ้น เมื่อเดินทางไปจนถึงที่เงียบสงบ กฤษณะและกรรณะเดินข้างเคียงกันไป...

วันต่อมา ราชสำนักหัสตินาปุระได้เปิดสภาเพื่อรับฟังข้อเสนอจากทางพี่น้องปาณฑพ โดยมีกฤษณะเป็นตัวแทนในการเจรจา โดยมีผู้อาวุโสของราชสำนักหัสตินาปุระ ไม่ว่าจะเป็นท้าวภีษมะ ท้าวธฤตราษฏร์ โทรณาจารย์ กฤปาจารย์ ศกุนิ รวมถึงทุรโยธน์ผู้เป็นตัวการสำคัญของการตัดสินใจ...

ไม่นานสัญชัยคนสนิทของท้าวธฤตราษฏ์ ก็นำคำตอบจากทางราชสำนักหัสตินาปุระไปส่งถึงพี่น้องปาณฑพโดยมีข้อสรุปได้ใจความว่า ทางราชสำนักหัสตินาปุระนำโดยท้าวธฤตราษฏ์จะไม่ยอมแบ่งพื้นที่ให้กับทางพี่น้องปาณฑพ...