เนื้อเรื่องมหาภารตะ

ทุกวันที่เอกลัพย์ตื่นขึ้นจะบูชารูปปั้นโทรณาจารย์ก่อนฝึกฝนวิชาการยิงธนู เมื่อเวลาผ่านไป ฝีมือเอกลัพย์ยิ่งพัฒนาขึ้นประหนึ่งโทรณาจารย์มาสอนด้วยตนเอง อยู่มาวันหนึ่ง ระหว่างที่อรชุนเดินทางเข้าป่าเพื่อล่าสัตว์ พร้อมสุนัขนำทาง สุนัขนำทางเข้าป่าล่วงหน้าไปไกล...

อยู่มาวันหนึ่งก็ปรากฏชายหนุ่มเดินทางเข้ามาขอเป็นศิษย์ของโทรณาจารย์ มีนามว่า "เอกลัพย์" โทรณาจารย์ไม่ได้รับปากในทันที แต่ถามความเป็นมาของเอกลัพย์ ได้ความว่า เอกลัพย์เป็นบุตรของท้าวหิรัญธนุสผู้เป็นราชาแห่งพรานป่า...

แรกเริ่มเดิมที ราชสำนักหัสตินาปุระมีอาจารย์คอยสอนเหล่าราชบุตรอยู่แล้ว ชื่อว่ากฤป หรือเรียกว่า กฤปาจารย์ เด็กๆ ทั้งเการพและปาณฑพได้ร่ำเรียนวิชาจากกฤปาจารย์ได้จนหมดไม่มีเหลือ วันหนึ่งก็มี อาจารย์โทรณะ หรือ โทรณาจารย์ เดินทางจากสถานที่ห่างไกล...

หลังจากภีมะตื่นขึ้นมาในน้ำ เห็นงูที่กัดอยู่รอบๆ ตัวก็เข้าใจว่าถูกทำร้ายแล้ว แต่เคราะห์ดีที่พิษของงูเกิดหักล้างกับพิษในอาหารพอดี ทำให้ภีมะกลับมามีสติสมบูรณ์ และใช้กำลังทำลายเชือกที่มัดตนออกได้ เหล่างูพอเห็นภีมะ นอกจากจะสามารถทนพิษงูเป็นร้อยๆ ตัวกัดได้...

เมื่อความเกลียดของทุรโยธน์มากขึ้นจนเกินห้ามใจไหว ทุรโยธน์ได้ปรึกษากับศกุนิ ผู้เป็นลุง ผู้มากด้วยแผนการร้าย ว่าจะทำอย่างไรดีถึงจะสามารถกำจัดภีมะให้พ้นสายตาได้ ท้ายที่สุดได้ตกลงวางแผนว่าวางยานอนหลับภีมะ แล้วจับมัดไว้ ปล่อยให้งูกัด และยังทิ้งลงไปในน้ำ...

ราชสำนักหัสตินาปุระจากเดิมมีทุรโยธน์และเหล่าเการพทั้ง 99 ก็วุ่นวายคึกคักอยู่แล้ว วันนี้มีเหล่าปาณฑพอีกห้าคนเพิ่มมา ทำให้ความวุ่นวายอลหม่านมากขึ้นเป็นทวีคูณ ในหมู่เด็กๆ ด้วยกันแล้ว ที่จะมีซนเป็นพิเศษก็คือ "ภีมะ" เนื่องจากมีรูปร่างใหญ่โต และมีกำลังมากกว่าใคร...

ช่วงเวลาต่อจากนั้นเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขของท้าวปาณฑุมาก จากเดิมที่เคยหมดหวังที่จะมีโอรส กลับมีโอรสมาให้แช่มชื่นหัวใจตั้ง 5 คน ทั้งหมดใช้ชีวิตร่วมกันในป่าอย่างมีความสุข ไร้เรื่องราวใดๆ รบกวนจิตใจ เวลาผ่านไปไม่นาน ผลกรรมของท้าวปาณฑุที่ได้พลั้งมือฆ่าฤาษี 2...

ทางด้านฝั่งท้าวปาณฑุ เมื่อเสด็จออกมาอยู่ป่าพร้อมพระมเหสีทั้งสอง ในเริ่มต้นทั้งสามพระองค์ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขดี แต่พอผ่านไประยะหนึง ทั้งสามพระองค์ได้ยินข่าวว่าฝั่งราชสำนักหัสตินาปุระ พระนางคานธารีทรงตั้งครรภ์แล้ว...

ในระหว่างที่ท้าวปาณฑุและมเหสีไปอยู่ป่านั้น ฝั่งราชสำนักหัสตินาปุระก็มีข่าวดี นั่นคือ พระนางคานธารีตั้งครรภ์ แต่การตั้งครรภ์ของพระนางคานธารีนั้น มีเรื่องราวผิดแผกไปอีก ตามปกติคนทั่วไปจะตั้งครรภ์ 9 เดือนก็คลอดออกมา แต่สำหรับพระนางคานธารีนั้น...

เมื่อราชสำนักขาดผู้ปกครอง หน้าที่ของพระราชาจึงตกเป็นของท้าวธฤตราษฏร์ ซึ่งแม้ว่าจะพระเนตรบอด แต่ก็มีความชาญฉลาดในการวางแผน โดยมีวิทูรเป็นที่ปรึกษาอยู่ข้างกาย แต่สิ่งที่สะท้อนในใจของท้าวภีษมะคือ ภารกิจในการดูแลราชสำนัก...

ในด้านการปกครอง ท้าวปาณฑุปกครองได้อย่างดีเยี่ยม ทำการรบขยายอาณาเขตไปอย่างต่อเนื่อง ชื่อเสียงเป็นที่เลื่องลือ ในอีกด้านหนึ่ง ท้าวปาณฑุก็โปรดปรานการเข้าป่าเพื่อล่าสัตว์ เป็นชีวิตจิตใจ ในการเข้าป่าล่าสัตว์แต่ละครั้งท้าวปาณฑุจะพา พระเมหสีทั้งสองร่วมเสด็จไปด้วย...

สำหรับการอภิเษกสมรสของท้าวปาณฑุนั้นเรียบง่ายกว่าท้าวธฤตราษฏร์มากนัก เรื่องมีอยู่ว่าที่แคว้นกุนตีโภชจัดพิธีสยุมพรให้กับเจ้าหญิงกุนตี ในบรรดาเจ้าชายที่มาจากแว่นแคว้นต่างๆ เจ้าหญิงกุนตีเลือกเจ้าชายปาณฑุเป็นพระสวามี และเช่นเดียวกันที่แคว้นมัทระ...

เมื่อเจ้าชายธฤตราษฏร์ ถึงวัยอันควรแก่การอภิเษกสมรส ท้าวภีษมะผู้เป็นเสมือนพ่อก็ต้องทำหน้าที่จัดหาให้ ท้าวภีษมะได้ยินมาว่าเจ้าหญิงแห่งแคว้นคันธาระ มีพระสิริโฉมงดงามมาก ท้าวภีษมะจึงได้ทำหนังสือไปถึงพระราชา แคว้นคันธาระ แต่ไม่ได้บอกตรงๆ ว่าเจ้าชายธฤตราษฏร์...

ท้าวภีษมะทำหน้าที่ดูแลหลานทั้งสามไปพร้อมๆ กัน รวมถึงทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกับพระนางสัตยวดีจนกว่าเจ้าชายธฤตราษฎร์และปาณฑุเติบใหญ่พอที่จะมารับช่วงต่อเป็นพระราชา เหตุการณ์ผ่านไปหลายปี และแล้ววันเวลาที่เหมาะที่ควรก็มาถึง...

กลับมาดูทางด้านพระนางอัมพิกา และพระนางอัมพาลิกา กลับกลายเป็นว่าทั้งสองพระนางยินดีอภิเษกสมรสกับเจ้าชายวิจิตรวีรยะ แถมยังอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แต่เมื่อเวลาผ่านไป เจ้าชายวิจิตรวีรยะอยู่ๆ ก็สิ้นพระชนม์ไป ทั้งๆ ที่ยังไม่มีโอรสสืบทอดราชบัลลังค์...