เนื้อเรื่องมหาภารตะ

หลังจากภีมะ อรชุนและพระกฤษณะเดินทางกลับมาถึงกรุงอินทรปรัสถ์ และบอกข่าวการตายของท้าวชราสันธ์ให้ยุธิษเฐียรรับรู้แล้ว ยุธิษเฐียรดีใจมากเพราะหมดเสี้ยนหนามที่จะขัดขวางการจัดพิธีราชสูยะของตนอีกต่อไป ยุธิษเฐียรจึงตัดสินใจประกาศออกไปว่า ตนจะจัดพิธีราชสูยะ...

ในระหว่างที่ภีมะกำลังคิดหาวิธีจัดการกับท้าวชราสันธ์ ภีมะก็หันไปมองพระกฤษณะ ผู้เป็นทั้งเพื่อน พี่ และที่ปรึกษาของเหล่าพี่น้องปาณฑพอยู่เสมอๆ พระกฤษณะเห็นภีมะมองมาเพื่อขอความช่วยเหลือ พระกฤษณะก็ก้มลงหยิบใบไม้มาหนึ่งใบ แล้วฉีกใบไม้นั้นออกเป็นสองซีก...

ภีมะกับท้าวประลองกันอย่างดุเดือด เป็นเวลายาวนานกว่า 14 วัน ก็ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ เมื่อการต่อสู้ในวันที่ 14 ผ่านไปถึงช่วงเย็น ก็เป็นโอกาสที่ท้าวชราสันธ์เพลี่ยงพล้ำ ถูกภีมะใช้กระบองฟาดจนล้มลงไปที่พื้น...

เมื่อพระกฤษณะเล่าเรื่องอดีตของท้าวชราสันธ์เสร็จ เป็นเวลาพอดีกันที่ท้าวชราสันธ์เสร็จสิ้นพิธีบูชาพระศิวะ ท้าวชราสันธ์จึงเดินเข้ามาหาทั้งอรชุน ภีมะและพระกฤษณะ เพื่อสอบถามถึงสาเหตุที่ทั้งสามต้องเดินทางมา...

หลังจากที่ท้าวพฤหัสรถ สั่งให้ทหารนำพระโอรสไปทิ้งไว้ที่กลางป่า เพื่อให้สัตว์ร้ายมากัดกินนั้น ได้ปรากฏนางยักษ์ตนหนึ่ง นามว่านางยักษ์จารา เดินออกมาหาเหยื่อเพื่อนำไปเป็นอาหาร นางยักษ์จาราได้กลิ่นของมนุษย์มาแต่ไกล จึงเดินตามกลิ่นมาได้พบกับพระโอรสของท้าวพฤหัสรถ...

เวลาผ่านไปเก้าเดือน พระมเหสีทั้งสองของท้าวพฤหัสรถก็ถึงเวลาให้กำเนิดพระโอรส เป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่นอกจากพระมเหสีทั้งสองจะตั้งครรภ์พร้อมกันแล้ว ยังถึงเวลากำหนดคลอดวันเดียวกันอีกต่างหาก...

หลังจากที่ท้าวพฤหัสรถได้รับมะม่วงวิเศษมาหนึ่งผล พระองค์ก็รีบเดินทางกลับมายังที่พัก ท้าวพฤหัสรถเล่าเรื่องราวทั้งหมด ให้กับพระมเหสีฝาแฝดทั้งสองของพระองค์ฟัง ทั้งสามพระองค์ดีใจมาก ต่างคิดกันว่าถึงเวลาจะได้มีพระโอรสเสียที...

พระกฤษณะเล่าว่า ท้าวพฤหัสรถผู้เป็นบิดาของท้าวชราสันธ์นั้น แรกเริ่มเดิมทีเป็นพระมหากษัตริย์ที่ดีพระองค์หนึ่ง พระองค์มีพระปรีชาสามารถ เป็นแบบอย่างที่กษัตริย์ทั่วไปควรมี พระองค์ปกครองแคว้นมคธเป็นปึกแผ่น ราษฏรสรรเสริญโดยถ้วนทั่ว...

ก่อนการเดินทางมาแคว้นมคธ พระกฤษณะหารือกับอรชุน และภีมะว่า อย่างที่เคยอธิบายว่า การสู้รบด้วยกำลังกับท้าวชราสันธ์แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะชนะ เนื่องจากความเก่งกาจของท้าวชราสันธ์ พระกฤษณะเอ่ยเปรียบเปรยว่า...

ยุธิษเฐียรเมื่อได้ฟังการสาธยายถึงความเป็นไปได้อันน้อยนิดที่จะทำพิธีราชสูยะได้สำเร็จ ก็เกิดความห่อเหี่ยว จนเกือบตัดสินใจยกเลิกความตั้งใจจัดพิธี ในระหว่างที่ยุธิษเฐียรก้มหน้าก้มตาครุ่นคิดถึงทางออกของปัญหา ภีมะก็เอ่ยขึ้นมาว่า "ข้าไม่กลัวท้าวชราสันธ์...

ด้านพระกฤษณะเมื่อได้รับแจ้งว่ายุธิษเฐียรต้องการคำปรึกษา ก็เร่งเดินทางจากเมืองทวารกาสู่เมืองอินทรปรัศถ์โดยใช้เวลาไม่นาน เมื่อเดินทางมาถึง พี่น้องปาณฑพทุกคนก็ออกมาต้อนรับอย่างให้เกียรติสูงสุด เหมือนทุกครั้งที่เดินทางมาถึง เมื่อทุกคนเข้านั่งในท้องพระโรง...

เมื่อฤาษีนารทเดินทางมาถึงเมืองอินทรปรัสถ์ ยุธิษเฐียรที่รู้ข่าวก็เดินทางมาต้อนรับอย่างดี ยุธิษเฐียรพาฤาษีนารทเดินทางไปเข้าชมปราสาท ราชวัง และที่ขาดไม่ได้คือมายาสภา ซึ่งมีความวิจิตรตระการตาอย่างที่ร่ำลือ ฤาษีนารทพึงพอใจกับการพาเที่ยวชมสถานที่ต่างๆ...

ระหว่างที่กรุงอินทรปรัศถ์เฉลิมฉลองการกลับมาของอรชุน ห่างออกไปหลายสิบโยชน์ มีฤาษีตนหนึ่งนามว่า ฤาษีนารท (อ่านว่า นาด) ซึ่งเป็นฤาษีที่มีฤทธิ์เดช ชอบท่องเที่ยวไปในสถานที่ต่างๆ เช่น แดนสวรรค์ วิมานของพระอินทร์...

หลังจากที่อรชุนและเจ้าหญิงสุภัทราเดินทางอย่างเร่งรีบ ในที่สุดก็เดินทางถึงกรุงอินทรปรัสถ์ เมื่ออรชุนเดินทางเข้าสู้พระราชวัง ก็ได้รับการต้อนรับจากยุธิษฐิระ ภีมะ นกุล และสหเทพ ต่างคนต่างสวมกอดกันอย่างมีความสุขที่อรชุนได้เดินทางกลับมาแล้ว...

ทางด้านฝั่งพระญาติของเจ้าหญิงสุภัทรา หลังจากทราบข่าวเรื่องที่อรชุนพาเจ้าหญิงหนีออกจากเมืองไป ทุกคนโกรธแค้นเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งพลรามผู้มีส่วนต้องรับผิดชอบเนื่องจากเป็นผู้เสนอให้อรชุนในร่างฤาษีเข้าพักที่เมืองทวารกา พระพลรามจึงรวบรวมกองทัพ...