เนื้อเรื่องมหาภารตะ

ทางฝ่ายราชสำนักหัสตินาปุระ นำโดยท้าวภีษมะ โทรณาจารย์ กฤปาจารย์ ศกุนิ ทุรโยธน์ และทุหศาสัน ต่างเดินทางมาที่เมืองอินทรปรัศถ์ เพื่อเข้าร่วมงานพิธีราชสูยะที่กำลังจะจัดขึ้นของยุธิษเฐียร และเนื่องจากวันที่จัดงาน พี่น้องปาณฑพก็นำทั้งหมดเดินท่องเที่ยวชมเมือง...

ทางด้านนกุล รับหน้าที่เดินทางไปในเส้นทางทิศตะวันตก ซึ่งมีกรุงทวารกาของพระกฤษณะเป็นเป้าหมาย ด้วยความที่กรุงทวารกาเป็นพันธมิตรที่ดีตลอดมาของพี่น้องปาณฑพอยู่แล้ว การเดินทางของนกุลเลยราบรื่นกว่าใคร ทางฝั่งกรุงทวารกา...

ฆโฎตกัจเดินทางต่อไปยังเมืองลงกา ระหว่างทางแม้เป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยเหล่ารากษส แต่ด้วยความที่ฆโฎตกัจก็เป็นรากษสเช่นกันจึงสามารถเดินทางผ่านได้โดยง่าย ฆโฎตกัจเดินทางข้ามสะพานหินที่สร้างตั้งแต่สมัยที่พระรามยกทัพบุกลงกา เมื่อเดินทางถึงเมืองลงกา...

ทางด้านสหเทพ น้องคนเล็กของพี่น้องปาณฑพ ได้รับมอบหมายให้เดินทางไปทางทิศใต้ สหเทพนำกองทัพผ่านเมืองต่างๆ มีทั้งพระราชาที่ยินยอมพร้อมใจ และที่ต้องใช้กำลังทหารเข้าปราบปราม แต่ก็ไม่เกินฝีมือการรบของสหเทพ สหเทพตั้งใจเดินทางไปเชิญท้าววีภีษณะ หรือพิเภก...

ทางด้านภีมะ เดินทางไปทางทิศตะวันออก เมืองแรกที่ได้พบคือแคว้นปัญจาละ ซึ่งพระราชาที่ครองเมืองคือท้าวทรุปัท ผู้เป็นพ่อตาของพี่น้องปาณฑพนั่นเอง (ท้าวทรุปัทเป็นพ่อของพระนางเทราปที ผู้เป็นภรรยาของพี่น้องปาณฑพทั้งห้าคน) ท้าวทรุปัทให้การต้อนรับเป็นอย่างดี...

อรชุนเดินทางไปทางทิศเหนือ พบพระราชาแว่นแคว้นต่างๆ แม้ว่าจะมีความสามารถเก่งกาจเพียงไหน อรชุนก็สามารถเอาชนะพระราชาที่ต่อต้านได้ทุกพระองค์ เมื่ออรชุนได้พบกับพระราชาศัลวะ ซึ่งเป็นพระองค์เดียวกับที่เคยต่อสู้กับท้าวภีษมะ...

หลังจากภีมะ อรชุนและพระกฤษณะเดินทางกลับมาถึงกรุงอินทรปรัสถ์ และบอกข่าวการตายของท้าวชราสันธ์ให้ยุธิษเฐียรรับรู้แล้ว ยุธิษเฐียรดีใจมากเพราะหมดเสี้ยนหนามที่จะขัดขวางการจัดพิธีราชสูยะของตนอีกต่อไป ยุธิษเฐียรจึงตัดสินใจประกาศออกไปว่า ตนจะจัดพิธีราชสูยะ...

ในระหว่างที่ภีมะกำลังคิดหาวิธีจัดการกับท้าวชราสันธ์ ภีมะก็หันไปมองพระกฤษณะ ผู้เป็นทั้งเพื่อน พี่ และที่ปรึกษาของเหล่าพี่น้องปาณฑพอยู่เสมอๆ พระกฤษณะเห็นภีมะมองมาเพื่อขอความช่วยเหลือ พระกฤษณะก็ก้มลงหยิบใบไม้มาหนึ่งใบ แล้วฉีกใบไม้นั้นออกเป็นสองซีก...

ภีมะกับท้าวประลองกันอย่างดุเดือด เป็นเวลายาวนานกว่า 14 วัน ก็ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ เมื่อการต่อสู้ในวันที่ 14 ผ่านไปถึงช่วงเย็น ก็เป็นโอกาสที่ท้าวชราสันธ์เพลี่ยงพล้ำ ถูกภีมะใช้กระบองฟาดจนล้มลงไปที่พื้น...

เมื่อพระกฤษณะเล่าเรื่องอดีตของท้าวชราสันธ์เสร็จ เป็นเวลาพอดีกันที่ท้าวชราสันธ์เสร็จสิ้นพิธีบูชาพระศิวะ ท้าวชราสันธ์จึงเดินเข้ามาหาทั้งอรชุน ภีมะและพระกฤษณะ เพื่อสอบถามถึงสาเหตุที่ทั้งสามต้องเดินทางมา...

หลังจากที่ท้าวพฤหัสรถ สั่งให้ทหารนำพระโอรสไปทิ้งไว้ที่กลางป่า เพื่อให้สัตว์ร้ายมากัดกินนั้น ได้ปรากฏนางยักษ์ตนหนึ่ง นามว่านางยักษ์จารา เดินออกมาหาเหยื่อเพื่อนำไปเป็นอาหาร นางยักษ์จาราได้กลิ่นของมนุษย์มาแต่ไกล จึงเดินตามกลิ่นมาได้พบกับพระโอรสของท้าวพฤหัสรถ...

เวลาผ่านไปเก้าเดือน พระมเหสีทั้งสองของท้าวพฤหัสรถก็ถึงเวลาให้กำเนิดพระโอรส เป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่นอกจากพระมเหสีทั้งสองจะตั้งครรภ์พร้อมกันแล้ว ยังถึงเวลากำหนดคลอดวันเดียวกันอีกต่างหาก...

หลังจากที่ท้าวพฤหัสรถได้รับมะม่วงวิเศษมาหนึ่งผล พระองค์ก็รีบเดินทางกลับมายังที่พัก ท้าวพฤหัสรถเล่าเรื่องราวทั้งหมด ให้กับพระมเหสีฝาแฝดทั้งสองของพระองค์ฟัง ทั้งสามพระองค์ดีใจมาก ต่างคิดกันว่าถึงเวลาจะได้มีพระโอรสเสียที...

พระกฤษณะเล่าว่า ท้าวพฤหัสรถผู้เป็นบิดาของท้าวชราสันธ์นั้น แรกเริ่มเดิมทีเป็นพระมหากษัตริย์ที่ดีพระองค์หนึ่ง พระองค์มีพระปรีชาสามารถ เป็นแบบอย่างที่กษัตริย์ทั่วไปควรมี พระองค์ปกครองแคว้นมคธเป็นปึกแผ่น ราษฏรสรรเสริญโดยถ้วนทั่ว...

ก่อนการเดินทางมาแคว้นมคธ พระกฤษณะหารือกับอรชุน และภีมะว่า อย่างที่เคยอธิบายว่า การสู้รบด้วยกำลังกับท้าวชราสันธ์แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะชนะ เนื่องจากความเก่งกาจของท้าวชราสันธ์ พระกฤษณะเอ่ยเปรียบเปรยว่า...